وبلاگ رسمی دانشجویان معماری پیام نور 89

من 48 ساعت صبر کردم و مطلب جدید نگذاشتم! با خودم گفتم وای خدا الآن چقدر بقیه کولاک کردن!

اما نه انگار خبری نیست!

در مورد پستهای منم اگه معتقدین جاش تو وبلاگ نیست، پس چرا تو کامنتی که برا خودم میزارین نمی گین که رویه ام رو عوض کنم، چرا اینجوری! از اونجایی که بعضی نظر ها با وجودی که برای خانم صالح آبادی یا من نیومده اما فقط به من و ایشون برمیگرده، فکر میکنم که باید به خانم ذاکر بگم شاید خانم صالح آبادی از فرستادن پست جدید بعد دیدن بعضی نظر ها منصرف شدن! دست کم این انگاره و گمان من است که ایشان پست جدید خود را که طبق اطلاع بنده چندی ست آماده است را نفرستاده اند!

مثله من که پستی که از قبل آماده کرده بودم رو نذاشتم و شروع کردم به نگاشتن این سطور!

به هر روی اگر دوست ندارین بنده اصراری ندارم به گماشتن پستهایی از اون دست!

از خانم صالح آبادی استقبال شد، من هم با اجازه ایشون همراهشون شدم چون می پنداشتم ما ایرونی ها از سخن منظوم خوشمون میاد! آن سان که تاریخ گواه آن است! گویی انگاره ای بوده بس عبث!

در پایان باید بگم تا آگاه شدن از نظراتون در مورد مطالبی که از اون ها سخن به میان اومد، هیچ پستی نمیذارم! نه بدان رو که قهر کردم که آن خصلتی است اهریمنی و کی خود را بدان بیالایم؟!  که از آن روی که چیزی نویسم که به قول بیهقی: "خوانندگان این تصنیف گویند شرم باد این پیر را"

هرچند که هیچ کس نتواند از اصل خود دور گردد، اما زان پس تلاش می کنم تا به شما نزدیک تر گردم، که اگر این نبود هیچگاه دست به قلم فرسایی نمی یازیدم!

                                              در سایه ایزد کامکار باشید!

ای کسانی که ما را به بی ذوقی متهم کردید، یا نه بذار اینجوری بگم!

آقایون ، خانوما! یه عده ما رو به لت گرفتندی و همی فرو کوفتی که هان تا کجا بی ذوق توان بود و چرا مطلبی نمی نگارید و کامنت نمی گذارید و از گوشه ای هم بو سهل زوزنی بیامد و مارا ایضأ بکوفت (چنان که شرحش را بیهقی آورده)

حال این شما چشمان بیدار جامعه و آوردگاه نظر شما با خودتان!

مرسی از نظرای قشنگتون برا مطلب قبلی!

و اما نگاشته جدید این بنده حقیر سراپا تقصیر، باید بگم این همون طور که خودتون هم متوجه شدید، باز نویسی یه شعر دایی خانوم صالح آبادی یه که اگر در مورد اینکه آیا این کار (بازنویسی) جدید است یا نه، کسی سؤال داشت بگه حتمأ جواب کامل میدم! اما الآن وقت بقیه دوستان رو نمی گیرم! توضیاتی هم داره که به سؤالات احتمالی پیش اومده پاسخ میده:

بهروز شب زنده دار دوش به کافانه شد           از دوصد فیلتر گذشت بر سر وب خانه شد

صالح کلاس که دی کاتر و فوم می شکست     باز به یک جرعه چای ، شاعر و فرزانه شد

دوست دبیرستانی، آمده بود وبخوانی              معلومه تو جمع ما از همه بیگانه شد

ترمکچه ای می گذشت راهزن دین و دل          وای نه خدا باز یکی، عاشق و دیوانه شد

زحمت اقبالیان شکر که ضایع نگشت              کورکسیون ماکت نهم بهمانه شد

وبلاگ بهروز کنون بارگه کبریاست                  پست من ارسال شد، خودکارم دیوانه شد

                                 گرچه که حافظ بود دانشجوی ترمویی

                                 لیک سعیدم کنون، حافظ دردانه شد

 ** در بیت اول به شب زنده داری بهروز اشاره دارد که همکارم خانوم صالح آبادی پیش از این توضیح کامل دادن (رجوع کنید به مطلب "اینم یه شعر در وصف بنیانگذار وبلاگ" در همین وبلاگ) اما کافانه معادل فارسی  کافی نت است، در مصرع دوم بیت اول به فیلترهای فراوان اینترنتی اشاره می کند، وب خانه نیز به معنی خانه و مکان گماشتن وب است.

** بیت دوم در واقع تأکیدی ست بر عنوان مطلب که ما اصلأ نمدونیم می و ویسکی و شامپاین و شراب و ساقی و .... چی هست!!!! ما فقط چایی میخوریم. کاتر و فوم از لوازم معماری ست که در آن زمان رایج بوده است.

** بیت سوم اشاره به کامنتی دارد واصله از یکی از دوستان خانوم صالح آبادی که مسلمأ برای ما چندان آشنا نبود!

**توضیح درباره ترمکچه قبلأ داده شده (همان) و اشاره به فرد خاصی ندارد، کما اینکه می بینید معلوم نیست که اصلأ مونث هستند یا مذکر یا خدای ناکرده زبانم لال خاکم به دهن گلاب به دیوار یکی پسر و دیگری دختر با احتمال هر دو جایگشت!

**اشاره به زحمات بی وقفه خانوم اقالیان نماینده محترم (خانوم اقبالیان بسه یا بازم دروغ بگم؟) دارد که با فردی زبان نافهم سروکله زدند و توانستند به فرد زبان نفهم مذبور بفهمانند. این که با وجود زبان نافهم بودن وی ایشون چطوری بهش فهموندند خود مقاله ای دیگر می طلبد. بهمانه هم همون بهمنه! باید یه جوری قافیه رو درست کرد دیگه.

** بیت ششم هیچ چیز خاصی نداره!

**حافظ در این بیت جناس تام دارد که حافظ اول همی حافظ خودمایه و حافظ دوم همو حافظ خودشایه، درضمن دردانگی به حافظ بر میگرده نه شخص دیگه، (ترمو : به همون مرجع قبلی نگاه کنید دیگه! ای بابا!!!!)

بسه دیگه چقدر سؤال براتون پیش اومده بود، خدافظظظظظظظظظظ

نمی خواهم سخن بی مایه گویم              که کس گوید سیه ماناد رویم

شنیدستم که بهروز کرده کولاک               زده نام pnum بر افلاک

که بهروز این و بهروز آن بکرده ست!              که بهروز این همه چونان بکرده ست؟

چو بشنیدم که تأسیس گشته وبگاه          به سر من آمدم تا کافی نت راه

که تا این پور اهل شهر عطار                    چه سنجاقی زده بر فرق بازار

چو دیدم جمع یاران جمع گشته                 منم نخود شدم بر آش رشته

زبعد صالح آبادی و نداف                          شدم من چارمین بیکار علاف

نگفتم من کلامی غیر این نظم                  چو دیدم بزم گشته عرصه ی رزم

نه این باشد تمام حرف بنده                     نگو آمد مرا زین حرف خنده!!!!!

یکی نظمی بیاوردم ازاین پس                   که تا احسنت گوید بر من هر کس

نه هر که سر بر این وبلاگ آرد                 هرآنکه هوش و عقل و رای دارد

کنون بشنو تو نظم دیگر من                    که این سر باشد و آن دیگری تن:

                                  **********

"شنیدم که روزی در اقصای دور"             نه اون دوردورا بل همین نیشابور

یکی بهروزی بود فرخنده فال                 از آن خوب رویان سرزنده حال

یکی وبلاگی ساخته در مجاز                همه خلق حیران ز چین تا حجاز

از آن پس شنیدم که چندی دگر            شده با جنابش همی همسفر

بگفتم که از این سه تن کم نیم            که آخر منم یک پیام نوریم

پس از صالح آبادی و آن نداف              شدم بنده هم چارمین حرف باف

که هر یک از ایشان به ملک سخن       بود نامدار و یل و تهمتن

یکی دست برده به نثری سلیس         نه روس و فرانس و نه در انگلیس

چنان نثر ساده نویسد به گاه             که خلقی بود منقلب از نگاه

همو بود بهروز بنیان گذار                   که از او بشد بیهقی شرمسار

یکی دیگرش نثر، سنگین کند             سخن چون ملوک و سلاطین کند

بود نثر او فاخر و گه ثقیل                  نه البته سنگین به مقدار فیل

چو گویم جواد عرش لرزان شود          ز نامش شرز شیر ترسان شود

دگر، شاهدخت سرای سخن            بود شعر او پر ز معنا و فن

چو گیرد قلم را بدست یثار                نباشد رقیبی بر او در شمار

ملیحه است نامش، پر از ملح رای       کند رب بر او ملک رضوان سرای

منم کمترین خاک این بارگاه              دگر دوستان ماه و من هم چو چاه

گر ایزد ز چه یوسف آرد برون             منم می برم دست در این فنون

گهی نثر آرم تو را ارمغان                  گهی نظم گویم چو آب روان

از این بیش دیگر سخن نیست باد      خدایش بر این خلق رحمت کناد